Mevsimsiz saatlerde özlemine beş kala artık geceler;
bu eller tutmayacak hiç ellerini.
Vuslat demir atmayacak gül pembesi tenine.
Menekşeler açmıyacak morlarını göz bebeklerine.
Hıçkırıkları çoğalırken yüreğimin
sus diyenlere düşmen kesilecek sesim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




tebrikler şair
duygusallığın zamanın bir deminde yüreğe vurduğu an...
derinden ve güçlü bir vuruşla...
saygılar kaleminize....
yüreğiniz daim olsun...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta