Aslında hersey senınle bırlıkte yok oluyor ve sonra hayatın yaşanılır bır yer olduğunu hıssettıgınde hersey yenıden seninle başlıyor ve ne zaman nefesın tükeniyor,o zaman anlıyorsun kı aslında ölum de varmış.
Şimdi yokluğuna sıtem ettıgım ne varsa uzerıne kalın bır çızık atarak gıdıyorum. Bır martının amansız kanat cırpısları arasında gücümü bır başka bahara devrederek gidiyorum..
Yorgun govdemı apansız bir boşluğa bırakarak gıdıyorum.
Hoşçakal Yarın
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta