Gerzek süleyman

Kırk yaşında köydeki tek bekardı
Gözünü bir dula dikti Süleyman
Fırtınaya davetiye çıkardı
Bahçesine rüzgâr ekti Süleyman

Bağcı oldu Kel Ali’nin Bağı’nda
Kavrulup giderken kendi yağında
Pek yamandı delikanlı çağında
Atılgandı, gözü pekti Süleyman

Hovardalık var kadının kanında
Kaş – göz eder Süleyman’ın yanında
Boşandılar yirmi yılın sonunda
Bir deri ve bir kemikti Süleyman

Ahırdaki boz eşeğe küserdi
Meyve veren yaş ağacı keserdi
Nesi var, nesi yok ortaya serdi
Hem budala hem gerzekti Süleyman

Hırsızlıktan mahkemesi görüldü
Hüküm giydi ve defteri dürüldü
Yuhalandı, memleketten sürüldü
Ömür boyu çile çekti Süleyman

Mevzu biter ondan sonra duyardı
Hem avanak hem aptal hem hıyardı
Can Yoldaşı ikaz etti, uyardı
Yoksa nerden bilecekti Süleyman