Gerçeğin Kaynağı Şiiri - Kasım Kobakçı

Alnında parlayan, o nuru ezel,
Varlık deryasında, gizli bir güzel,
Bulunmaz alemde benzeri, özel,
Gerçeğin kaynağı, ulu Yaradan.
*
Kudret kalemiyle, yazılmış ferman,
Gönül semasında, aranır derman,
Kuşatmış ruhumu, o tatlı güman,
Karanlık geceme, doğan Işığım.
*
Yıldızlar saf tutmuş, secdeye varır,
Erenler aşkınla, orada erir,
Pervane şevk ile, canını verir,
Sönmeyen ateşim, közümdür Rabbim.
*
Rüzgarlar fısıldar, ismini dağda,
Kumrular hu çeker, virane bağda,
Veliler toplanmış, o yüce çağda,
Sırrın tecellisi, sonsuz Hazine.
*
Nebiler tacını, başına taktı,
Evliya nuruna, hayran bıraktı,
Şehitler kanıyla, yoluna aktı,
İki cihan şahı, mutlak Hükümdar.
*
Fani kul, tükendi yalan dünyada,
Ömürler bitiyor, kısa rüyada,
El açıp yalvardık, biz bu semada,
Duamın sahibi, Yüce Mevladır.
*
Perdeler kalkınca, görünür yüzün,
Kalmadı kimsede, kederle hüzün,
Manaya erince, söylenen sözün,
Vuslatın şerbeti, içilen Bade.