Gerçeği Görmeyiz Şiiri - Kasım Kobakçı

Yüreğimiz, o aşka varmadı,
Hoş sohbetler, ruhumu sarmadı,
İçi boştur, yaldızlı sözlerin,
İnan dostum, kıymeti kalmadı.
*
Sahte yüzler, gülerek geçerler,
Dost postuna, bürünüp gezerler,
Gösterişe, dökülür alkışlar,
Saf sevginin, kökünü ezerler.
*
Akıl gitti, baştan uçuverdi,
Herkes kendi, kârını severdi,
Bir rüzgârdı, savurdu inancı,
Vicdanımız, ne bedeller verdi.
*
Âşık olsan, gülerler sevdana,
Düşsen kalksan, kim bakar yarana?
Şatafatlı, yalanlar peşinde,
Kul oldular, sahte bir divana.
*
Saygı bitmiş, büyüklük kalmamış,
Kimse artık, kapıyı çalmamış,
Bir selamın, ederi çok mudur?
Gönül kuşu, huzura dalmamış.
*
Gözler kördür, gerçeğe sustular,
Sahte sözler, etrafa kustular,
İyiliğin, adını bilmeden,
Korkak gibi, köşeye pustular.
*
O yeşiller, sararıp çürüdü,
Bir karanlık, her yanı bürüdü,
Gökyüzünde, bulutlar ağlarken,
Adaletsiz gölgeler, yürüdü.
*
Ayna kırsak, gerçeği görmeyiz,
Çamura düşsek, çiçek dermeyiz,
Menfaatsiz, adım atılmazken,
Temizliğin, sırrına ermeyiz.