Gelgıtler Şiiri - Zeki Dengiz

GEL-GİT’LER

Mezarına çiçekler bekleme benden,
Seninle kalbimi gömmeye geldim.
Verdiğim tek çiçek oydu, bilirsin,
“Al, senindi zaten,” demeye geldim.

Artık yokum, dost olalım sade, desen de,
Ben seni dostça öpmeye geldim.
Başkası kadrini, kıymetini bilmese de,
Sana “Canımsın sen,” demeye geldim.

Ve bir gün yalnız hissedersen sevgiden yana,
Bende kalan sevgini vermeye geldim.
Bulmak istersen dost, bir gün yanında,
Ölümüne yanında olmaya geldim.

Kalbine yanlış sevgi yazarsan bir gün,
Ben o sevgileri silmeye geldim.
Aşksız kaldığında o güzel yüreğin,
Bendeki aşkını vermeye geldim.

Yalnız kalıp yalnızlıktan bıktığın zaman,
Yalnızlığa ölüm olmaya geldim.
Bir gülüşe muhtaç olursan diye,
Yüzünde tebessüm olmaya geldim.

Bir gün en değerlini kaybedersen sen,
Sana en değerlin olmaya geldim.
Bir abi, bir baba, bir eş lazımsa,
Ne istersen işte, olmaya geldim.

Hastaysan, derdine aşkım çareyse,
İşte sana şifa olmaya geldim.
Yok Azrail'in kastı canına ise,
Ben senin yerine ölmeye geldim.
Ya da ben de senle ölmeye geldim.

Kalbimi de senle gömmeye geldim.
Bir ömür büyüttüm bende aşkını,
İşte fazlasıyla vermeye geldim.
Senden sadece istediğim aşktı,
Oysa ben her şeyimi, vermeye geldim.

Her şeyimsin, her şeyin olmaya geldim.
Seninle yaşlanıp ölmeye geldim.

Yalnızlık istedin, benden dolaylı,
Ve ben yalnızlığın olmaya gittim.
Seni, sana bırakıp, gidiyorum ben.
Başkasına yer lazım, bildim kalbinde.
O yeri açmaya gidiyorum ben.

Bir el lazım sana, yabancı,
Bir çift elin eli olmaya gittim.
Bakışlarım zulmeder durur,
Ben gözlerimi yummaya gittim.

Sen ve bir başkası... Dayanamam ben.
Bu zorluğa dayanmaya gidiyorum.

Sana saadet diliyorum.