Geceler Şiiri - Halil Kumcu

Akşam oldu, yine her yer karanlık,
Boğazımda, bilmediğim bir keder.
Bir düşte beraber yaşlanamadık,
Bu eder işte, beni gün gün heder.

Yüreğe birden çökersin ansızın,
Tutulur dil, dağılır içten sızın.
Yüzde biriken çizgiler acının,
Yalnızlığıma süzülürken deler.

Bir efkâr alır, gözlerimden düşer,
Bir yanım uçurum, kirpiğe siner.
Öbür yanım, cehenneme eş değer,
Ete, kemiğe bürünür geceler.

Radyodaki şarkıya saklanırsın,
Avuçlarıma iner, kanatırsın.
Kalbimi, hazin hazin ağlatırsın,
Kalem yorgun, gece uzun son sefer.

Halilî der: Bu son durak birebir,
Susan her hecem, kalbinle yüzleşir.
Yitip giden her ne varsa sendendir,
Bir ah gibi girer sırtıma hançer.

📍Şair Notu: Bu şiiri bir gece yazmadım… Aslında her gece biraz biraz yazıldı. Her yalnızlık, bir dizeye dönüştü; Her suskunluk, bir mısra kadar ağırdı. Bazen bir radyo şarkısında gizlendiniz,
bazen bir kirpik ucunda sarktınız. Kalem elimdeydi ama yazan sizdiniz. Ben sadece acının sesini duydum. Bu satırlar size uzak değil. Belki de içinizde bir yerde, çoktan yaşanmış bir vedanın yankısıdır. Ve bilirim; herkesin bir gecesi vardır, bıçak sırtı gibi.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Yalnızlık, bazen bir şarkının en acılı nakaratıdır.
•En uzun yol, gecede kalbine yürüdüğündür.

11 Nisan 2013 / Saat: 20:55 / Perşembe / Bartın