Yürüyorum, gecenin en zifiri anında.
Hayallerimi çalan, hüzün sokağında.
Bir adam geliyor, elinde loş bir lamba.
Ne yapsam da çıkıyor karşıma bir anda.
Soruyor bana; hakikat mi dersin rüyana?
Kendimi kaybettim ne desem ki bu adama.
Zannetme diyor, habersiz mi ki yaradan sana.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta