Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
**çocuk gibi gülümseyişinde olmasa
alıp götürecek beni
kömür karası gözlerin.
adını koyamadığım
önceleri hiç gitmediğim yerlere.***
rastladım size ve tesadüfen seçtim bu şiirinizi ve sanırım sayfanızda dolaştıkça bu tesadüfler artacak ..:))çok güzeldi... yüreğinize sağlık..
tampaun...tşk.ler..
'bu seferde senden bana kalan
yürek yangınıyla beraber
ayak seslerimi sana duyurmadan
gideceğim bu şehirden'
İşte o istemeden gitmeler yokmu. insanı kahreder o gitmeler.Yüreğinize sağlık.Saygılarımla..
Orhan Çapan
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta