Geç Kaldım Şiiri - Kasım Kobakçı

Geç kaldım sanırım, saat durmuştu.
Gönlüm boş yollara, pusu kurmuştu.
Uyuyordum ben, sen gelip geçerken;
Akrep yelkovana, çoktan vurmuştu.
*
Adım attıkça ben, dünya dönüyor,
Işıklar yandıkça, gölgem sönüyor.
Erken mi davrandım, geç mi kaldım ben?
Zaman ellerimde, birden ölüyor.
*
Beklenen vapurlar, limandan kaçtı,
Güneş doğduğunda, bulutlar taştı.
Tam sözü söylerken, sustu dudaklar;
Yanlış bir mevsime, yollar bulaştı.
*
Bahar bitti sandım, kışa sarıldım,
Yaz günü ortası, buza darıldım.
Şaştı saatler, bulamam yönümü,
Ters esince rüzgar, hemen kırıldım.
*
Söylenen şarkılar, yarım kalınca,
Sessizlik odamı, birden sarınca,
Bir doğru cümle mi kurmak istedim?
Geceyi gün sanıp, erken dalınca.
*
Yabancı bu şehir, yok tanıdık iz,
Buluşma yerimiz, bir derin deniz.
Sen vardın yanımda ama ruhun yok,
Yanlış bir zamanda, kaybolmuştuk biz.
*
Kaç adım geride, kaldı umutlar?
Gökyüzü mavidir, siyah bulutlar...
Her şey bir saniye farkla değişti;
Üstüme kapandı, bütün boyutlar.
*
Kaderin cilvesi, hep böyle midir?
Geciken o cevap, neyi düzeltir?
Yaşamla ölümün, arası ince;
Yanlış an, her şeyi, yok edebilir.
*
Aynalar yüzüme, bakıp susuyor,
Dört yanım hatadan, nefret kusuyor.
Zamanla yarışmak, boşuna çaba,
Saatler hep bana, tuzak kuruyor.