Sevgiyi taşıyan yürekler hep mi yalnızdır?
Belki bunun cevabı yok.
Belki bazı insanlar sevilmeye değil,
Sevgiyi öğretmeye gelirler dünyaya.
Başkalarının çiçeğine toprak olanlar,
Kendi gönül kapılarının önünde,
Hep misafir kalırlar.
Muradını almadan geçerler sevdanın kıyısından,
Denize dalıp avuçlarına su değdirmeden dönerler.
İçlerinde hiç kapanmamış bir pencere,
Adı konulmamış bir eksiklik taşırlar.
Bir başkasının gecesine ışık düşürürken,
Sönmüş bir kandilin başında beklerler.
Kimsenin yüreğinde bir solukluk yer bulamadan,
Bu hayatın içinden konar göçerler.
Belki de bundandır
Başka yaraları sararak sabahlayanların,
Kendi yaralarına uğramayı unutması.
Belki bundandır,
Başka hayatlara bahar olanların,
Kendi mevsimine geç kalması.
Belki de bundandır
Başka gönüllerde iz bırakanların,
Kalplerinde tek bir fısıltı bile duymadan yaşaması...
Döndü Dülger
Kayıt Tarihi : 26.09.2026 22:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!