Geç Kalan Mevsim... Şiiri - Döndü Dülger

Sevgiyi taşıyan yürekler hep mi yalnızdır?
Belki bunun cevabı yok.
Belki bazı insanlar sevilmeye değil,
Sevgiyi öğretmeye gelirler dünyaya.
Başkalarının çiçeğine toprak olanlar,
Kendi gönül kapılarının önünde,
Hep misafir kalırlar.

Muradını almadan geçerler sevdanın kıyısından,
Denize dalıp avuçlarına su değdirmeden dönerler.
İçlerinde hiç kapanmamış bir pencere,
Adı konulmamış bir eksiklik taşırlar.

Bir başkasının gecesine ışık düşürürken,
Sönmüş bir kandilin başında beklerler.
Kimsenin yüreğinde bir solukluk yer bulamadan,
Bu hayatın içinden konar göçerler.

Belki de bundandır
Hayatı başkalarının kalbine dokunarak geçirenlerin
Kendi kalplerine uğramayı unutması.

Belki bundandır,
Başkalarının gönlüne bahar olanların,
Kendi mevsimine geç kalması.

Belki de bundandır
Başkalarının gönlünde iz bırakanların,
Kalplerinde tek bir fısıltı bile duymadan yaşaması...
Döndü Dülger