Garip Bir Seda Şiiri - Ali Fırat Dicle

GARİP BİR SEDÂ

Kirpiklerine değseydi bir an olsun acım,
Duyabilseydin içimde susturamadığım o sızıyı,
Yokluğunun sesini işitebilseydin gönlümün en kuytu köşesinde,
Saçlarının ucuyla örtebilseydin içimde büyüyen boşluğu...
O vakit anlardın
Yaralı bir kuşun, kırık kanatlarıyla göğe nasıl tutunduğunu...

Ah, bir duyabilseydin adımlarımın ardında büyüyen sessizliği,
Sezebilseydin göğsüme çöken o amansız kışı...
Dilimde düğümlenip kalan kaç cümlenin
Hangi vedanın eşiğinde sustuğunu anlardın.

Hangi hatıranın gölgesinde ömrümü tükettiğimi,
Hangi vedanın ardından kendime yabancılaştığımı...
Sana bir türlü anlatamadım içimde kopan fırtınayı,
Hiç okuyamadın gözlerime kazıdığım son cümleyi.
Oysa her susuşum biraz daha eksilmekti,
Her gidişinde kendimden bir parçayı ardında bırakmaktı.

Şimdi hangi mevsim uğrarsa uğrasın pencereme,
Baharın hiçbir rengi değmiyor artık gönlüme.
Yağmurlar diner, sokaklar yeniden kurur,
Bir tek senden kalan izler silinmez içimden
Duvarlarımda zamana direnen eski bir yazı gibi durur.

Sakın vefa arama bende,
Harabelerim arasında eski neşemi de arama.
Ne hasretin yolunu gözlüyorum artık,
Ne de yüzüne iliştirdiğin sahte bir tebessümde
Arıyorum yitirdiğim teselliyi.

Ben, en çok da seni beklerken kaybettim kendimi.

Bir zamanlar senin adınla çarpan bu yürekte,
Şimdi ne sana ait bir umut kaldı
Ne de kendime dönebilecek bir yol...
Yalnızca benden geriye kalan
Garip bir sedâ...