Bu ne gaflet?
Bu ne düşüncesizlik?
Ölümü bilmiyoruz sanki.
Oysa her nefes bir adım
kabre doğru.
Yaşayacağımız ömür,
bir yüzyıl belki
Ama hakikatte
verimli günlerimiz otuz bile değil.
Uğraşarak inşa ettiğimiz evlerde
bizden sonra yabancılar oturacak.
Biz yokuz artık;
Ne adımız kalacak,
Ne resmlerimiz.
Torunlarımız bile bilmeyecek bizi,
bizim unutulan atalarımız gibi.
Dünya fani, insan misafir.
Her gelen gider,
her can emanetini teslim eder.
Öyleyse nedir bu hırs, bu ihtiras?
Olurmu dünya malı için insana kıymak?
Ölmeden önce uyanmazsak,
ölümle uyanacağız,
ama artık çok geç olacak…
mesakin-29/08/2025
Me Sakin
Kayıt Tarihi : 30.8.2025 01:34:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!