Kahvemde kokun kaldı, çayımda dumanın
Masamda sazın kaldı , içimde sızın
Bi de giderken ki o son bakışın
Gel al istersen , helâlleşelim
Aklımda resmin kaldı, gönlümde izin
Kalemim kırık bugün
Sözüm yarım
Sazımın teli kopmuş
Şarkım yarım
Yâri söyleyen dilim susmuş
Kalbim yarım
Yine gözlerim parçalı bulutlu
Ara ara yağmurlu
Ve yine boğazım düğüm düğüm
Saklıyor hüznünü
Yine özlem kokuyor rüzgâr
Ve yine umudu gizliyor gece
Ben İsimsiz Şaire
Kalemim duyguma köle
Kelimeler uçuşur beynimde
Toplar dökerim dizelere
Tükenmez hiç kelâmım
Kalem…
Bir milletin sesidir.
Aynı zamanda bireysel bir iç çekiştir.
Suskun yüreklerin haykırışı,
Her özlemin gözyaşıdır.
Kalem, yüreğin aynası,
Gecenin üçü, sabahın beşindeyim
Ömrümün yazı geçmiş, bitmeyen kışımdayım
Darmadağınık benliğim , nerede ve kiminleyim
Ait olmadığım bir yerde, yok olup gideceğim.
Küçücük kalbim
Sen neyine güvendin de
Bu koca sevdayı aldın omuzlarına
Bak dizlerin büküldü , yere yığılmadın mı ?
Onca kalemler yazdı, onca şarkılar söylendi
Sen kulaklarını tıkadın da, hiç duymadın mı?
Küstün mü bana
Gittiğin yerden hiç sesin gelmiyor
Gözlerim nöbette yolunu gözlüyor
Sana olan sevdam asla bitmiyor
Küstün mü bana
"Zaten yüzümdeki maskede ağır gelmeye başladı. Çıkartıp atasım, bir de hıçkıra hıçkıra ağlayasım var. "
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!