Filitan Şiiri - Kemal Gültekin

(...)
topuk patlatan bir yalnızlık bu, savaşırken sizinle
çok kez kırıktım, bir tek aynam kaldı çoğalacak
bütün cevaplarım yanlış kaynadı sorana
her ayrılığa bir kolumu kaptırdım, elsiz kaldı vedalarım
o kadar çok sokuldum ki kendime, panzehiri oldum kendimin
(...)
böyle kaç ölüm geçti göğsümden
ampute mayınlar, baston zamanlar
sapan sokağın taş çocukları
külünü bekleyen kordan adamlar
kendi manşetiyle göz göze
kaç ölüm geçti caddeden
(...)