Kemal Gültekin Şiirleri - Şair Kemal Gül ...

(...)
bir kömür vakti, geçiyor rüzgâr
çocuğun omuzlarında yangın
ısıtıyor evini, annesinin alnını işliyor
yol yol, çocuğun ömür kesikleri
(...)

(...)
bu şafağı sök boynundan
ipin gülümsediği, çocuğun burulduğu suçu bul
onca yanlış hayatlar içinde doğrulan ölümler için
bileğine dik duran kan
kirazlanacak onca sıktığın yumruk içinde

(...)
kırık bir düşü sıkıp boynuma
ellerini arayan bir ağıtta şimdi
salınır alnımda ateşlenen çiçek
tek hayat üstünde kalmış
tozlu bir diken gibi

(...)
kaldıramayacak kadar kırıksın, kıramayacak kadar cam
vatkalı bir omuz kiralamışsın kendine
bu cehennemin Allah bilir kaçıncı katındasın
yüklendiğin hayat boşluğuna gelecek
(...)

(...)
böylece yazdılar
bu yangın odasında üşüyen kitaplar
içlerinde büyüyen ormanın öfkesini
dallarındaki kalemdi ağaçlarını taşıran ses
basıldıkça çoğaldılar

(...)
siyah poşetler içindeydi kanlı düşleri
biçemi kangrendi gözlerindeki
üstleri örtünmemiş çocukların
ızgarasında sokakların yanmış yürekleri
hiç susmamış bir tek

(...)
akşamına dikiş tutmaz annesinin kucağı
yırtılan çocukluğuna
dişlileri çürümüştür ellerinin
döndüremez sevgiliye kurulan dokunuşlarını
gülümseyemez göksüz kalmış yarınlarına

(...)
görmüyor musun, şarapnel gözlü çocukların
kanyaşları altında boğulduğunu dünyanın;
döküldüğünü anneçiçeklerinin, görmüyor musun
kopan ellerinin baharından?
(...)

(...)
bir ses izlenir camların çatlağında
duvarın yaslandığı kadın, görünür
karşı ağıtlardan;
düşen bir kirazdır üstüne basılan
sıçrayan kan

(...)
bir park vakti,
ölüm iyiliğinde o son ayaklanma
pasların kabuğunda yaralarını koşturan çocuk
öfkesinde halktan yontulmuş bir tabanca
tarihin kurşun sesini işliyor alnındaki coğrafyaya…