Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

Ağaçlar..,
Dalları ile..
Dallar..,
Çiçekleri ile...
Çiçekler..,
Meyvaları ile..,

Keşkeler..
Hep içimizdeler..
Asansördeki..
Fazlalıklar gibi..
Onlar inmez ise..
Asansör gitmez...

Kendinize....
İnanacağınız sözleri...
Çevrenize...
İnandığınız sözleri söyleyin...

Kendi kendinizle...

Sana,
Öylesine...
Doluyum ki...
Hasretin
Çiçek açtı...
Mavi...mavi...

Kırmızı gül dalında gonca
Yanıyor bu gönül sen olmayınca..
Yeşil yapraklar seni saklar
Dikenler battıkça bu gönül hep ağlar..
Yanma gönül yanma...
Ağlama gönül ağlama..

Seni....
Bir kitap gibi
Taşımak isterim
Ellerimde....
Kimi...kimi...
Sadece bakmak....

Ateşim ol yak beni...
Alev alev yanarken
Ilık ılık öp beni...
Güneşim ol sar beni...
Şaşkın şaşkın dönerken
Yörüngene al beni...

yıllar önce...,
bir işletme vardı...
ve bu gerçekti..!

yöneticileri...
ezan vakitleri,

yüreğim;
sen ki
bedenimin
en güzel yeri...
ne yapsam da
dökebilsem

dağlardı...
yer kürenin yüceleri...
onlar ki..
işin farkındaydı
asla gönenmezdi...!