Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

sen...
uzaktın ya,
rüzgarın yakındı bana...
sal kokunu rüzgarlara
onlar getirip
dost olurdu yalnızlığıma...

uyku;
ölümse...
sen,
uyumadan önce
gülümse...

perdeleri çektim..
camın;
dışı senin..
içi benimdi...!

kapıları örttüm...

her ümmete
bir uyarıcı gelmiş...
kim dinlemiş kurtuluşa...
kim karşı gelmiş yok oluşa varmış...

o ümmetler

deniz,
altına serilmiş...
bulutlar üstüne...
güneş,
arada bir
görünse de...

gözlerimi,
yollarına saldım...
koşa koşa yoruldular...
sonunda,
karanlığa çarptılar...!

her şeyin
bir şekli vardı
zamanın bile!
eğer inanmıyorsan
aynaya bakman yeter bile! ...

Zamanın içindeydim ben
Yaşım ile başım ile
Zaman beni eskitmekte
Kendi ölçenleriyle...

Zaman,
Tanrının verdiği
Hızının en son limitinde
Dönüp gitmekte
Görünmez bir feleğin
Ölçülmez çemberinde...

bu gece,
yatsı namazında
annemin yatak odasındaydım...
bir ara gözlerim
sehpa üzerindeki
sabit telefona takıldı...