Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

aşk,
rüzgara fısıldanınca
fırtınalar kopardı
onun değişmez güzergahında...

aşk,

aşk..,
bir çiçekti...
ektireni...yaşatanı...
kurutanı da biz..!

aşk..,

zaman mıydı?
insanları değiştiren...
yoksa..
insanlar mıydı?
zamana ayar veren...!

önce,
kendini koru...
sonra da
sevdiğini...
kendini koruyamayandan...
olmaz...

kar...
sadece,
yağarken özgürdü...
değmeden ve erimeden...
yerle göğün arasında uçuşurken...

kaşların ormanımdı...
içine dalıp kaybolduğum...
yaşların yağmurumdu...
kirpiklerine tutunup kurtulduğum...

saçların ekinlerimdi.....

gönlüm,
kalınca yaya...
ardından baka kaldım...
gözlerim,
yetişti sana...
aklımın,

elleri yoktu...
içinden geleni verirdi....
ağızı yoktu....
üstüne düşeni yerdi...
lamı cimi yoktu...
buna kara toprak denirdi...

karanlık,
seslerle açılır...
ışığın olmadığı yerlerde...

karamsarlık,
gülümsemeyle açılır...

gece,
seni soruyordu
karanlığın sesiyle...
kulak kabarttım...
ellerimi uzattım,
karanlığın boşluğuna...