Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

aşkımı..,
yere serdim...
üstüne oturan olmadı...
kaldırdım...
bir kenara bıraktım...
bu nedir diyen olmadı...

düştüm,
aşkının ateşine,
kaldım nefes nefese...
içimdeki güneşin,
ölçülmez ısıları içinde....

aşkın...
bir rengi yoktu...
zira o,
her renge...
kendince bulaşıyordu..!

aşk;
yer ile
göğün birleşmesiydi...
aşk;
toprak ile
suyun buluşmasıydı...

aşk..,
melodi gibidir...
nerede çalındığı
belli değilse de..
yeter ki
sen o'nu

eğer...
kendine...
bir yol arıyorsan....
gözünün kestiğine dal....

eğer..

arta: su...
mis: kadın demekti...
tanrıça Artamis'se: Su kadın...
anlamındaydı....
ve o...
aynı zamanda;

aşk...
kimilerde...
kara çalıya benzer...
yanına yaklaşırsan eğer...
derinden...derinden çizer....

aşk...
kalbimde güneş..
bedenimde ateş'ti...
ki...
yanan ben...
ısınan sen'di....

şehr-i istanbul'u...
akşamın bu saatlerinde,
bir teleş kaplıyordu....
karaköy'den eminönü'ne...
beşiktaş'tan kadıköy'e....
yani ki...