Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

Gök...
Sonsuzluğun sembolü...
Uçsuz...bucaksız...
Ne görmeye sığar...
Ne de ölçmeye...
Ne önü belli...

gönlün..dili yok...
o...bazen..
bir çiçekte...
bazen de...böcekte...
titretir tellerini....
sen..anlayasın diye...

gözlerim...
hükmündeydi....
sadece....
senin için bakıyordu....

gözlerim...

Gözlerinin içinde...
Gözlerimle...
Kesişseydi yönlerin...
Görebilseydin beni...
Farkederdin...
Seni sevdiğimi....

Güneş...
Bir taraftan batıyor...
Gecenin gizemini
Bulayım diye..
Ay öte yandan doğuyor..
Günlerin çilesini

Bana...
Bir gemi vermişler...
Kaptanı da..
Sensin demişler...
İşte...denizler...
İşte...rüzgarlar...dalgalar..

ben...
bir adem oğluydum....
babamdan olma....
anamdan...
çırılçıplak doğudum....
ammaaaa...

güneşim...
sen olduğunda...
dünyam....
dünyam olmayınca....
canım...
canım olmayınca...

aşkın...
dili neydi?
bedeni mi...
yoksa...
ruhani miydi?
o zaman...

elim,
kalemimdir...
gönlümün içini yazar...
oysa..
gönlüm,
hep seninledir..