Fevzi Şahingöz Şiirleri - Şair Fevzi Şah ...

Sensin Ebet, Sensin Bekâ,
Sensin tüm dertlere devâ,
İstemezsin, kula cefâ,
Çok yücesin, Ey Allah’ım.

Sonsuz hikmet yalnız Sende,

Güzel yapıcı, tatlı söz, bir sadaka oluşturur,
Dua varsa, davet varsa, o Mevlâ’ya yaklaştırır.

Rabbimizi zikretmekle, tüm gönüller tatmin bulur,
Her şey onun nazarında, bir ölçüye tabi olur.

Hasretle hep bekliyorken,
Niçin halâ gelmiyorsun.
Yükselen şu feryâdımın,
Sesini hiç duymuyorsun.

Çok kederde hep gamdayım,

Her akşam sahilde, güneş batarken,
Seni bekliyorum, gelmiyorsun âh,
Yakıyor hasretin, mahzun kalbimi,
Seni bekliyorum, gelmiyorsun âh.

Sen yoksan yanıma, kimse gelmesin,

Bin hüzünle beni, bırakıp gittin.
Artık kaybedecek neyim kaldı ki,
Hayatım karardı, ümidim bitti.
Artık kaybedecek neyim kaldı ki,

Kaybettiğim cismini, gözüm nerde arasın,
Hayalimden çıkmayan, yüreğimde yarasın.
Elveda aşkım artık, beni unut diyorsun,
Yaralı kalbim buna, söyle nasıl dayansın.

Aylar yıllar geçiyor, neden hiç dönmüyorsun,

Nasıl oldu anlamadım, sen kalbimde saklanmışsın,
O mekânda büyüyerek, güller açıp çoğalmışsın.
Şimdi artık vücudumun, her yanını sen sarmışsın,
Söküp atmak öyle zor ki, sen içimde kök salmışsın.

Kalbimde ki ilk ateşsin, bu ateşin sönmeyecek,

Seni hep ararım Rabbim, içimde bulana kadar,
Temizlerim ben ruhumu, sade sen kalana kadar,
Her kalbe sen mekan kurdun, ben Seninle bir bütünüm,
Sana hep şükredeceğim, mezara girene kadar.

Şimdi iyi anladım ki, tek aşk varmış o’da Sensin,

Nadide bir çiçeksin sen, her mevsimde açarsın,
Şu kalbime mekan kurdun, sen hep or’da yaşarsın.

Sinemdeki bir ateşsin, duman olur tütersin,
Bir göz süzüp bakışınla, kalbimi fethedersin.

İçimi sevginle başa doldurdum,
Onu yaşamadan yıllarım gitti.
Kendimi kandırdım beyhûde yandım.
Seni düşünerek bu hayat bitti.

Her akşam içimde gariplik varken,