Fethedilmemiş Güneş Şiiri - Alperen Bıyıklı

deriyi deler de geçer
senin son sözün bitirir
bugünü.
Fethedilemedin!
sana göz diken bilir sonunu
ve ekmeği sen verdin.

ama kalbi ısıtmakla bitmez
Aurelian'a verdiğin sözü
bana da ver:
bozayım yeminimi
Viktorya'yla
ve hazırım demir kılıç kuşanmaya.
ama ne söylediysen ona
benim kulağıma da şaraptır
saklanır mı bu ayyaştan!

ve bu buz çağımızda
ateşi ver bize.
olurum,
bin kez olurum,
titremez bile ellerim,
19,
20,
21,
ben de yenilmezim şimdi,
Prometheus'un olurum.
zincire vurulsam ne,
kovulsam yuvamdan,
ayağımın bastığı benimdir.
kargalar yesin ciğerimi,
ilahi ceza nedir ki,
çekilir,
ister Fritz kızsın bana,
kıvırsın pos bıyığını,
nutuklar çeksin:
"büyük yarına kardeşim,
ben son filozoftum,
siz şen bilim neferi,
ki son toplum dündü,
bugün siz üstinsan dedesi
değil misiniz?"
haykırırım hemen,
ağızda söz mü yok?
"ulu adam,
yok canı mudafada meram.
sen bilirsin, iyi bilirsin.
hasta yattığın Bayreuth
Wagner karısı,
hatta Basel dağları.
iyi bilirsin çürümeden tükenmeyi,
iyi bilirsin.
ve şimdi, son toplum
ilk toplum olduysa,
senden fayda gelmez.
fethedilmemiş güneş,
ondan gayrı gerekmez."
ve Prometheus olan ben,
böyle de mesut olurum.

yalnız bir ateş parçası
buğday rengi okları
yağmuru da sen verirsin
kaynatıp yerde olanı
ki insin yere yeniden
silsin şu akan bozuk kanı.
işte seni en iyi ben anlarım
verirsen bana şu prometheus nazırlığını,
söylerim duyan kulağa:
işbu iş ateş işidir
bu işin acelesidir
sol, invictus, sol
son dünya neşesidir.