KERHEN
Koynumda sancılar doğuyor
Sıtması var yalnızlığın
Ayrılığın keskin bir bıçak gibi
Düşüyor gözlerimden yol izlerin kayboluyorum
Gece tenha soğuk kaldırım taşlarında göz yaşlarım
Kozan karası gözlerin yar
Murt özünden düşmüş
Bakışı cam
Süzüşü nar
Öyle bir inkar
Kozan karası gözlerin yar
Dileklerim el üstünde
Arzularım dil üstünde
Geleceğe kan akıttım
Yaralarım köz üstünde
Örtü örtsem sıyrılıyor
Kutlanır elbet.!
Bir sen bir geçmiş okur
Son satırdaki hatıraları
Kalır akılda hep ihanetler
YazılıR elbet bu saatler
Nar...!
Korkma nar bakışlım.
Daha çok var sabaha.
Saklanbaç oynuyor kader benimle.
Tutuşlarında bak hala
Mine..
Kar teline iner döner su yolunca usulca uyanır mine
Değer toprak tohuma fışkırır filize uzanır yeşile mine
Utanır bahar kaçar kış ayazından güne gülünce mine
MASUM`E…!
Hayat yolun yarısında bıraktı beni
Yolun son durağında elveda dedim
Unutmuş hasretin unutmuş vuslat
Kaç zaman oldu dur da bir Düşün
İstanbul'da Cümbüşe
Gülüyor İstanbul;
Eteklerinde ziller.
Rakkaseleri seyrediyor Boğaziçi,
Haliç’in gölgesinde uzanmış Emirgan.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!