Bal yapan arılar bilmez diyalektiği,
Sadece emerler çiçeğin saf özünü.
Kraliçe emreder, kurar o sert mekaniği,
Düşünce çözemez hayatın kördüğümünü.
Kitaplar dolusu laf, hepsi kuru gürültü,
Varoluş dedikleri bir odada kilitli.
Oysa bir kadının tenindeki o gizli örtü,
Yalvarmaktır diz çöküp, arzudan deli gibi.
Ne ahlak yasası kurtarır ne yüce töz,
Yatakta başlar ve biter insanın her şeyi.
Sevişmek isterken söylenen o aciz söz,
Eritir zihindeki o utandığın şeyi.
Bir anlık gevşemektir kainatın tek sırrı,
Saniyeler içinde boşalan o büyük patlama.
Filozof ne bilsin bu kutsal arınmayı,
Hayat buradadır işte, felsefedir inanma
Kayıt Tarihi : 24.10.2026 19:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Felsefe ve cinsellik üzerine dönen bir muhabbetten sonra bu şiiri yazdım.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!