Nedense kimse ezildiğini bilmiyor.
Ezerler halklarımızı böyle olmuyor.
Fakirin yoksulların yüzü gülmüyor.
Halktan kopanlar bize düşmandır.
Şimdi yok hak haksızlık kat kat.
Terazinin kefesinde tartılır hayat.
Yanar kalplerde ışıklar olur umut.
Adalet var mı yokmu bize uzak.
Umutla bakanlar gerçekleri bulur.
İsyan ederek öfkeyle dolduk.
Aldılar bizden hep sevgimizi.
Karşı koyarak candan olduk.
Yıllardır yoldaşlar ezdiler bizi.
Yoksul fakir sarardık solduk.
Geçiyor yıllar isyankar olduk.
Aşılmaz dağın ardında kaldık.
Kurumuş susuz dalımız bizim.
Onların sevdası oynadığı oyun.
Ellerinden düşmüyor hiç telefon.
Aniden uykusuna dalan uyuyan.
Ama mutlu değil bizim çocuklar.
Renk renk çiçekler dağ ile düzü.
Koyunları hep kuzularına meler.
Yeşillik çayırlarımız keklikler izi.
Boynu bükük can bu güzel eller.
Virane yerlere gözler bakınca.
İlhamlarını getirir bütün şiirlere.
Kalem gerçeği doğruyu yazınca.
Ateşleri düşürmüş bizim ellere.
Sevmeyi vereni sevmeliyiz önce.
Mutlu olur insan yürekten sevince.
Matemleri olur her insan ölünce.
Çoğusu aldanmış bak bizim gibi.
Evler caddeler sokaklar kaldırımlar.
Tüm orman yaylalar ovalarla dağlar.
Köyler şehirler derelerde akan sular.
Zafer sonunda emeğin bizim olacak.
Etrafa bakıp dururum yol ortasında.
Senin adını yazmışım sokak taşına.,
Görür gibiydim seni köşe başında.
Çok kalabalıktır can bizim sokaklar.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!