Gözler meneviş yumağıyken
Büründüğü ıssızlık çöl soğuğu
Kapamış kapılarını donduruyor soluğumu
Sağır eden sessizlik
Keman telinin kopuğu
Adımlar karakıştan kalma
Sözler zemheri
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




kutlarım,imgelerin duygularına sarmaşıklar gibi vuslat olmuş. farklı bir yorum.sürüklüyor vurguların.tad bırakıyor damakta şiir.başarıların daim olsun
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta