Eyvallah...II Şiiri - Mecit Aktürk

Hakk´tan gelen, dedik, yerli yerince
Üzülmedik eksik birşey görünce
Şaşırsak da dilden kem söz derince
Kem söze de, diyene de EYVALLAH...

Edeb aldık ELiF BA´yı okuyup
Kalpten kalbe uçtuk dostluk şakıyıp
Kaba sözü maharetle dokuyup
Libas sanıp giyene de EYVALLAH...

Deniz gibi dalgalandım, duruldum
Ham sözlerden bizâr oldum, yoruldum
Buyur dendi, sofralara kuruldum
Her lokmamı sayana da EYVALLAH...

Hayır diyen, ya da sinip susandım
Sanmayın ki dostluklardan usandım
Susuz kaldım, su kabına uzandım
Kaba zehir koyana da EYVALLAH...

Mum ışığı ziyâ verdim sanıyor
Bilmiyor ki ömrü çabuk sönüyor.
Kullar bir hoş, dil ayarsız dönüyor
Sermayeden yiyene de EYVALLAH...

Kin kanatlı, bora olmuş esiyor
Suçlu güçlü, bir de ahkâm kesiyor
Dostum diyen, sinmiş, pusmuş, susuyor
Zor günümde tüyene de EYVALLAH...

Misafirdik, olamadık buralı
Diller hoyrat, dostum değil oralı
Yeter! diyor kalem artık, yaralı
Kalemime kıyana da EYVALLAH...

Gökkubbede hoş sadâydı maksadım
Söylenmesin varsın dillerde adım
Son şiir, son dize ve bu son adım
Tenden canım soyana da EYVALLAH...