Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Yazdım bir istida sundum makama,
Okunur mu okunmaz mı bilemem.
Kimin kuyruğuna bastım sor ama!
Dokunur mu dokunmaz mı bilemem.

Adalet bu mülkün temeli diyor,

Susadım su diye vardım başına,
Oluktan akıyor yayla pınarı.
Oturdum sırtımı verdim taşına,
Engine bakıyor yayla pınarı.

İçenin gönlünü alır oluklar,

Yiğidin gönlüne güzel girince,
Ruhunda açılır yaz çiçekleri.
Sevdiği yadigar mendil verince,
Yüzüne gülümser ay çiçekleri.

Özde kaymak tutar aşkın mayası,

Yıllardan sonra görünce,
Baktıkça gözüm sulandı.
Yüreğime dert örünce,
Maziye yüreğim yandı.

Cemre parkının içinde,

Yiğidin Yanında Yâri Olmalı

Gözler süzülerek bakar tavana,
Boş yatakta nefes bari olmalı.
Yanaktan aşağı akarken vana,
Yiğidin yanında yâri olmalı.

Yıldızlar altında aşkı ararken,
Dolunay gününü bekledi gönül.
Kutup yıldızında ışık yanarken,
Hilale bir kandil ekledi gönül.

Hilalin ucunda sallanan yürek,

El ele tutuşup gönül dererken,
Gönül ateşinde yandırdın beni.
Dünya güzel deyip sefa sürerken,
Yalan sözler ile kandırdın beni.

O güzel yılların korunda yansam,

Yine etek öpmüş kuyruk sallıyor,
Ensesinden yaman soluyor yağcı.
Kim bilir nasıl bir hesap kolluyor,
Yüzüne tükürsen gülüyor yağcı.

Kan tere bulanmış, ıslanmış libas,

Yâri mi Verdi

Bende bu dünyanın nesini gördüm,
Dizimde yatacak yâri mi verdi?
Aşkın mabedine yüzümü sürdüm,
Gönüller köşkünden yeri mi verdi?

Yolumun üstünde her gün gezerken,
Bir kar topu vurdun yandım güzelim.
Afşin Beyceğiz’de beni süzerken,
Ahu bakışlara kandım güzelim.

Işıkla doldurdun gönül damını,