Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Vekil iki yılda emekli olur,
Çalışan altmışı buluyor beyim.
Aldıkları bire otuzu bulur,
Böylece adalet oluyor beyim.

Adalet mülkün temeli derler,

Binbağa’nın sert poyrazı,
Benim dallarımı vurdu.
Hal bilmezlerin garazı,
Yiğit seven kızı vurdu.

Bütün ümitlerim söndü,

Binboğa’dan nazar edince düze,
Ceyhan’ın kolları görülür bir hoş.
Elbistan ovası geliyor göze,
Gönlüme hasreti örüyor bir hoş.

Keklikler kayada öterken bile,

Yine Binboğa’nın gelinlik başı,
Yel vurdu bulutlar savurur oldu.
Binlerle anılan gencecik yaşı,
Bahar gülleriyle avunur oldu.

Önce kardelenler sürdü sefayı,

Binboğa’nın eser yeli,
Erir karı iner seli.
Güzellerin ince beli,
Salınır şimdi yaylada.

Şenlendi Türkmen konağı,

Binboğa’nın yamaçları,
Bölük bölük kardır şimdi.
Bulut taradı saçları,
Damlaları vardır şimdi.

Yaylası ahuya hasret,

Tomurcuk şafakta açmaya başlar
Güller arasında gülüm var benim.
Yoluna giderken görür yavaşlar,
Peşi sıra gezen halim ver benim.

Ne güzel yakışmış dala yaprağı,

Güzeller Dilinde Gönül

Ben gönülde buldum hile,
Yol düşürdü ilden ile
Anılıyor dilden dile,
Sazların telinde gönül.

Dağların başını bulut sarınca,
Şahin yuvasına varıyor güzel.
Güzeller pınara suya varınca
Gönlüne bir yiğit arıyor güzel.

Gonca gül girince sevda yaşına,

Hainin sözüne akılsız kanar,
İnan gözlerimiz kör hele gardaş.
Sorarsan soyunu soysuza çıkar,
Biraz izlerini sür hele gardaş.

İpini koparan çıkıyor yola,