Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Çok çektim elinden insaf et uslan,
Bunca yıl koşturdum yorgunum gönül.
Hep benim diyorsun bu dağda aslan,
Bende bir güzele vurgunum gönül.

Kimi görsem dertli, gam yükü sanki

Yılların ardından yoruldum artık,
Bir sevgimi desen nefret mi desen!
Çamur aksa bile duruldum artık,
Bir vefa mı desem üfler mi desem.

Elimde toplandı yıldızlar falı,

Gümüş kemeri belinde,
Salınır Afşin elinde,
Benim gönlüm bir gelinde,
Yoluna kurban olayım.

Bin boğa’nın Yörükleri,

Yolunan Kazların Morali

Ay yıldız işlenmiş kimliğim vardır,
Benim gibi kulun morali için.
Zengine gül çiçek fakire dardır,
Güçlüler haklıdır kuralı için.

Sıla toprağına hasretim çoktur,
Hasretle bakıyor yollarım benim.
Köyüm deyip varsam tanıyan yoktur,
Gurbete çekiyor yollarım benim.

O yerlere hasret eden utansın,

Yolumuz Çeşmeye Çıkar

Duman olmuş başa efkâr,
Gözleri hep içli bakar.
Yolumuz çeşmeye çıkar,
Oluklardan sevda akar.

El ele tutuşup gönül dererken,
Gönül ateşinde yandırdın beni.
Dünya güzel deyip sefa sürerken,
Yalan sözler ile kandırdın beni.

O güzel yılların korunda yansam,

Yanarsın Diyen mi oldu?

Hay gidi gençlik hey düşürdü tora,
Sevme ki yanarsın diyen mi oldu?
Girince gönlüme sevdanın koru,
Nice yıl yandırır sayan mı oldu?

Yâri mi Verdi

Bende bu dünyanın nesini gördüm,
Dizimde yatacak yâri mi verdi?
Aşkın mabedine yüzümü sürdüm,
Gönüller köşkünden yeri mi verdi?

Yolumun üstünde her gün gezerken,
Bir kar topu vurdun yandım güzelim.
Afşin Beyceğiz’de beni süzerken,
Ahu bakışlara kandım güzelim.

Işıkla doldurdun gönül damını,