Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Susadım su diye vardım başına,
Oluktan akıyor yayla pınarı.
Oturdum sırtımı verdim taşına,
Engine bakıyor yayla pınarı.

İçenin gönlünü alır oluklar,

Yiğidin gönlüne güzel girince,
Ruhunda açılır yaz çiçekleri.
Sevdiği yadigar mendil verince,
Yüzüne gülümser ay çiçekleri.

Özde kaymak tutar aşkın mayası,

Ne Zaman İşitsem

Ne zaman işitsen ben sevdim sözü,
Erir gönül dağım göl olur bende.
Ummana atılsa sevdanın sözü,
Yandırır suları çöl olur bende.

Karşıma geçip de nispet eyleme,
Uslandı bu gönül, duruldu artık.
Gününü gün edip gönül eğleme,
Gönül kadehleri kırıldı artık.

Sinemde güllerim goncadır derken,

Sana altmış dörtte leyle denildi,
Mecnun gezer oldum o günden beri.
Benim yüreğime sevda belendi,
Gönlünde yer buldum o günden beri.

Bir başka oluyor sevdanın hazzı,

Dünyanın dört yanını gezsen de hane hane,
Bulamazsın dengini benim yurdum bir tane.
Yıllardır oynanıyor hainlerin oyunu,
Hainlik edenlerin sor bir öğren soyunu.

Her karış toprağını, ufak çakıl taşını,

Ülkemin üstünde kara bulutlar,
Görmekten usandım yıldım dostlarım.
Söndü beklediğim bütün ümitler,
Ümitsiz çaresiz kaldım dostlarım.

Bu işin şerrinde olan haydutlar,

Yine süzülerek pınara geldi,
Gören gönülleri yakıyor güzel.
İçime işleyip bağrımı deldin,
Gülüşün ömrümü söküyor güzel.

Bende sabır bitti sallanıp durma,

Geçmişi unutan bir nesil olduk,
Kadın saç kestirdi erkek uzattı.
Durum bu minvalde şifayı bulduk,
Hanım küpesini erkekler taktı.

Nereye getirdi şu zalim felek,

Yasladı belini dut ağacına,
Baktı ufuklara oy dedi sustu,
Titreyen elini sürdü saçına,
Yarabbi sesimi duy dedi sustu.

Çıkardı cebinden sığara yaktı,