Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

İnsanların İki Yüzü

Baktım insanların iki yüzüne,
Biri melek biri şeytan görünür.
Riya yakışmıyor insan özüne,
Doğruyu söyleyen pişman görünür.

İnsanlık hasleti muriri zaman,
Sözünün erleri darılır belki.
Batıyı taklitten halimiz yaman,
Bir gün özümüze dönülür belki.

Benim ki hayaldir, bir umut işte,

Aklına geleni söz vermen gerek,
İyi siyasetçi böyle olursun.
Lafları gevele söyleme direk,
O zaman çok şeye çare bulursun.

Doğruları boş ver, oynak siyaset,

Vatandaşın işi Allah’a kaldı,
Kimseler yüzüne bakmıyor artık.
Başta ki densizler aklını aldı,
Onuzlar dert yükü çekmiyor artık.

Taşeron işçide pantolon yama,

Yalandır dünyanın baharı yazı,
Kar yağdı başıma göremedim ben.
Genç idim bilmezdim verdim avazı,
Yâr dedim sineme saramadım ben.

Kendim dedim kendim kandım sözüme,

İşte şimdi beni yaktı,
Cellât diye sordu beni.
İlmeği boynuma taktı,
Sehpasına kurdu beni.

Donandı gönül yamacı,

İntizar

Âlem bilmez idim beni getirdin,
Âlemlere rüsva olasın gülüm.
Aradım kendimi bende yitirdim,
Benim gibi derde kalasın gülüm.

Işık Saçmamız Gerek

Bir yıldız kayması değilse ömür,
Gülerek ışıklar saçmamız gerek.
Gece karanlığı olsa da kömür,
Gökte bir ay olup açmamız gerek.

İhlâs ile çıktım yola,
Yürürüm Allah yolunda.
Kıyam olmalı kulunda,
Dururum Allah yolunda.

Hakka çevirince yönü,

Yine sert esiyor hasret poyrazı,
Feleğin çarkında zara döşeli!
Depreşti yürekte gönül marazı,
Alın yazısında kara döşeli.

Dağlar kar eritir dereler çağlar,