Yangın kopar sinemde, taşlar tıkırdar
Kapımı çalar anımsadığım kimse
Çelik merdivenleri çıkarken aheste aheste
Alıkoyar dimağımı uzun bacakları gizlice
Çocuklarımız pazarda kaybolmaya nazır
Kenetlenmişti çoktan süt kokan bileklerine
Eylüller doğarken…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta