Eylül Hüznü Şiiri - Yasin Yüksel 2

Ezelden beri ben bahtı karaydım
aklar siyah oldu yitirdi seneleri
can evimden yıktı firarda şansım
koştum ardından tutamadım yılları

eylül akşamında sustu dereler
ay vurdu yüzüne gecem ağladı
sarı çiğdem kokan ellerin yârim
kokunla içimde baharı dağladı

bâkî mi sanırsın hüsnün kalacak
kibre kapıldın da gönlün solacak
doldurdum kadehi içmedin meyi
boş kadeh elinde gezdirdin beni

sana yıllandırılmış aşkımı sundum
gönlümün bağından güller verdim
bir yudum içersin diye bekledim
sen yüz çevirdikçe canımdan geçtim

meyvesiz dal gibi kibirle dolma
zaman geçer bir gün dalın kurur da
hor görüp yüzün çevirdiğin o kadehe
arasanda bir damlayı da bulamazsın

çekiyorum artık kadehi senden
içmeyen kimseden mey alınırmış
kırılan bir gönül susar da gider
gidenin ardından kapı kapanmış

bir bakış attın bıraktın gözlerimde sen
o günden bu yana uykular haram bilsen
güller solar mey de biter bu devran döner
ah şu gönül söylenmez nice derde dayanır...