Eylül Şiiri - My Poem Halil Köse

Bu mevsim
ne güzel tarif ediyor ömrü;
hayat da böyle
İçımizden kopan yapraklar
bir bir dökülüyor

Sonra bir banka oturup
tabiatın temaşasını,
hayatın derin melankolisini
Ya da belki hiç anlamı olmayan
Uçuşan yaprakları izliyorsun

Hazanla susmak,
özlemenin en uzun cümlesi
Eylül,
o cümlenin en hüzünlü mevsimi
insan en çok
söyleyemediklerini özler.

Kahverenginin
seni hatırlatması
ne tuhaf değil mi ?

Eylül akşamları çökerken
sensiz olan bu şehre,
dinlediğim şiirlerde, türkülerde
senden kalan
bir nağme var yine.

Dalından bir yaprak düştü
Kondu avuçlarıma;
Senden bir selâm
vardı sanki renklerinde
Bir tarafı turuncu, bir tarafı açık yeşil
Sararmadan taşımıştı
sevgi renklerini yine..

Adına
Hazan dedikleri bu mevsimde;
kapanmış sandığım sayfalar
Sararmış yapraklar savrulur
Bir yıldız kayar gökten,
dilek tutarım içimden;
Her satırın başında,
her şiirin mısrasında,
belki bir dizede bulurum diye.
seni ararım ben yine

Gül sustu,
bülbül ağladı uzak bahçelerde;
her damla yağmurunda
saklı bir hicrân var yine.

Sen yoksan Eylül de
eksik kalır gözümde,
Ben bu mevsimi
seni severken sevdim, ey güzel;
hazan bile bahârdır
sen olduğun yerde yine.

Hangi mevsim olursa olsun
zehmeri kış olsun
ben seni gönlümde
ilk kez sevmişim gibi
severim yine.

Sen benim gönlümde
her mevsim de ilkbaharsın yine.