Eylül Şiiri - My Poem Halil Köse

Bu mevsim
ne güzel tarif ediyor ömrü;
hayat da böyle...
İçımizden kopan yapraklar
bir bir dökülüyor

Sonra bir banka oturup
tabiatın temaşasını,
hayatın derin melankolisini
İçten içe sorguladığın oluyor kendini
Ya da anlamsızca
Uçuşan yaprakları izliyorsun.

Hazanla susmak,
özlemenin en uzun cümlesi;
Eylül,
o cümlenin en hüzünlü mevsimi
ömrün dökülen yapraklarına benziyor;

Kahverenginin
seni hatırlatması
ne tuhaf, değil mi ?

Eylül akşamları çökerken
sensiz kalan bu şehre,
şiirlerin, türkülerin içinde
senden kalma bir nağme
dokunur yüreğime yine.

Dalından bir yaprak düştü
Kondu avuçlarıma;
senden bir selâm vardı sanki
renklerinin arasında.

Bir tarafı turuncu,
bir tarafı açık yeşil...
Kalbine dokunup
Sararmadan taşımıştı
sevginin renklerini yine..

Adına Hazan dedikleri bu mevsimde;
kapanmış sandığım sayfalar
Yeniden aralanır

Sararmış yapraklar savrulurken,
Bir yıldız kayar gökten;
dilek tutarım içimden.
Her satırın başında,
her şiirin mısrasında,
belki bir dizede bulurum diye.
seni ararım yine

Sen yoksan Eylül de
eksik kalır gözümde,
Ben bu mevsimi
seni severken sevdim, ey güzel;
hazan bile bahârdır
sen olduğun yerde yine.

Mevsimler değişir,
sevilen değişmez;
hangi mevsim olursa olsun,
zehmeri kış olsun;
ben seni gönlümde
ilk kez sevmişim gibi
severim yine.

Sen benim gönlümde
her mevsim
ilkbaharsın yine.