Eylül Şiiri - Ulaş Veli

Hüzün ayıdır eylül
Düşlerin sonu
Yalnızlıkların başı
Ayrılıkların tohumudur
Eylül…
Durgun bir deniz gibi
Sessiz,sedasız…
Sevincin sonudur
Buruk ve karamsar
Alıngandır eylül
Yapraklarını döker
Issızlığa gider
Bir mahkum,
Bir sürgündür eylül
Ağlar, nehir gibi akar
İnsaf etmeden,delicesine
Eylül…
Zamanın sonudur
Bir düşünce bir haykırıştır
Bilmez kendini alıp gider
Sararıp solar
Rüzgara kapılır
Sürüklenir eylül
Yorgundur…
Yılları sırtına almış
Eskiye özlem
Maziye dönüş
Geçmişe hayeldir eylül
Bitkin ve suskundur
Kapanır içine, konuşmaz
Herşeye kırgındır
Eylül…
Bir büyük hicrandır
Sessiz bir titreyiş
Gizli bir ürpertidir
Çeker gider ardına bakmadan
Götürür yaprakları alıp
Sonsuzluğa dökülür
Sade bir ses
Karanlığa gömülür
Eylül…
Karanlıkların başlangıcı
Aydınlığın sonudur eylül
Umudun tükendiği an
Duygusuz,kalpsiz ve kahpe
Hasrettir,alınyazısıdır
Eylül…