Ey Sofu Şiiri - Kasım Kobakçı

Ey sofu gel bırak şekli, sureti,
Aşkın sırrına er, bul o irfanı.
İdrak et gönülde olan ayeti,
Pervane misali terk et sen canı.
*
Gönül ateşine düşenler yanar,
Bu aşkın tasından içenler kanar,
Cahiller hakikati kolay sanar,
Kâmiller terk eyler fani cihanı.
*
Biz Hakk'a bağlıyız ta ruz-i ezel,
Ruhumuz seyreder, cennetten güzel,
Kurumuş ağaçtan düşerken gazel,
Köklerde ararız sırr-ı pihanı.
*
Erenler ceminde olursun sırdaş,
Hak yolda yürürsen bulunur yoldaş,
Yüreğe değmezse neye yarar taş,
Muhabbet kurtarır bunca insanı.
*
Nefsinin yoluna düşürme tuzak,
Kibirli gönüller Rabb'inden uzak,
Yağmursuz bahçeler çöldür ve kurak,
Gözyaşı yeşertir her bir mekanı.
*
Aynaya bakınca görünen odur,
Kamilin meclisi daima nurdur,
Aşksız bir ibadet kof bir gururdur,
Zikreyle derinden yüce Sultanı.
*
Mürşide varınca açılır iç göz,
Dil sussa konuşur kalplerdeki köz,
Bizden bize gelir söylenen her söz,
Garip derviş anlar böyle lisanı.