Ey İnsanoğlu Şiiri - Suskun Şair Fazlı Acar

EY İNSANOĞLU!

Ey insanoğlu, bir dur da kendine bak,
Kimin yüreğine bıraktın kırık bir bıçak?
Bir insanı ezerek büyümez ki insan,
Başkasının boynunu bükmek sana ne kazandıracak?

Birinin yırtık gömleğine hüküm verme,
Ayakkabısındaki çamurdan karakter biçme.
Sen onun hangi yokluğunda sabahladığını bilmeden,
Bir çift sözüyle ömrüne utanç ekleme.

İnsanı hayvanla kıyaslayıp hakaret etme,
Hiçbir canı aşağılayıp kendini yüceltme.
Bir insanın haysiyetini dilinde parçalama,
Sana verilen dili bir başkasını ezmek için kullanma.

Kiminin sofrasında eksiktir ekmeği,
Kiminin yastığında dinmez geceleri.
Sen zenginliğini başkasının yüzüne vururken,
Bir garibin içine gömdüğü ömrü nereden bileceksin?

Unutma, insanın boyunu makamı uzatmaz,
Cebindeki servet yüreğine merhamet katmaz.
Bir garibin karşısında büyüklük taslayan kişi,
Kendi içindeki küçüklüğü bile fark etmez.

Bir çocuğun gözünde korkuya dönüşme,
Bir yaşlının duasından mahrum düşme.
Kimsenin gururunu bir sözle yere serme,
Bir insanı incitip sonra kendine insan deme.

Yarın adın anıldığında ne anlatacaklar?
Kırdığın kalpler mi, yoksa iyiliğin mi kalacak?
Ardında bıraktığın iz bir insanın ahıysa,
Hangi yüzle huzur içinde uyuyacaksın?

Ey insanoğlu, şu sözü kalbine kazı:
Kimsenin onurunu çiğneme, küçültme insanı.
Bir gün senden geriye yalnızca yaşattıkların kalır,
İnsanlığın tartılır; ne unvanın ne de paran konuşur.

Suskun Şair Fazlı Acar