On yaşımda sustu evimizin en sıcak sesi,
annem gitti; çocukluğum da peşinden.
O günden sonra büyümek yaş almak değildi bende,
eksik kalmayı öğrenmekti.
İlahî Bir Eksiklik
Ben seni istemedim...
Sana ait bir hayat da istemedim.
Ne sofrana oturmayı,
Ne soyadını taşımayı,
Pistantrofobi
Şimdi soruyorlar bana:
"Neden evlenmedin hâlâ?"
Nasıl anlatayım onlara;
Ben yalnız kalmayı değil,
Herkes romantizmi
loş ışıklarda arıyor,
masalara bırakılmış güllerde,
ezberlenmiş güzel sözlerde...
Aslında şiirler kadınların saçlarına yazılırdı.
Rüzgârın okşadığı siyahına, güneşin öptüğü kumralına,
omuzlarına dökülen her teline...
Ben ise senin saçlarına düşen beyazlara yazıyorum.
Çünkü onlar bana geçen yılları değil,
Senden Sonra
Gidişin bir kapının kapanışı değildi,
bir mevsim içimde kaldı.
Hâlâ aynı gökyüzüne bakıyorum,
ama hiçbir akşam
Sesin
Yaz sıcağında ansızın esen serin bir rüzgâr gibi,
Kış ayazında avuçlarımı ısıtan ateş gibi.
En uzun bekleyişlerde içime düşen güven,
Adını değil, sesini duysam yeter bazen.
Uzun bir sessizliğin kıyısında beklerken,
Birden sesin değdi kırgın yüreğime.
Sanki kuruyan dallara bahar uğradı,
Sanki gecenin koynunda güneş doğdu yeniden.
Sana kızgın değilim artık,
bazı yaralar öfkeyle değil, sessizlikle kapanır.
İçimde günlerdir dinmeyen bir yorgunluk var,
sanki bütün mevsimler aynı kışa sürgün edilmiş.
Sevmeyi bilen her yürek, biraz annedir.
Bazen çocuk görünce
gözlerim yere iner,
Kimse görmesin diye
gülüşüm sessiz döner.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!