Özet Şiiri - Evo Evrim

İlahî Bir Eksiklik

Ben seni istemedim...
Sana ait bir hayat da istemedim.
Ne sofrana oturmayı,
Ne soyadını taşımayı,
Ne de kaderine ortak olmayı...

Ben sadece,
Kalbime düşen o ince sızının
Adını koyamadım.
Sen...
Belki sevgiyi yanlış mevsimlerde tükettin.
Belki en güzel duyguları
Öfkenin,alışkanlığın,gururun gölgesinde bıraktın.

Ben ise...
Bir tek hissimi bile
Kirletmeye kıyamadım.
Çünkü bazı sevgiler
Bir insana değil,
İnsanın içindeki iyiliğe duyulur.
Ben sende kalan eksikliği değil,
Sende olabileceğine inandığım güzelliği sevdim.

Ne tuhaf...
Sen iki kez aynı nimeti kaybettin.
Ben ise hiç dokunamayacağım bir sevgiyi
Ömrümün en temiz yerine koydum.
Belki bu yüzden
İkimiz de aynı kelimeyi söyledik: Aşk.

Ama sen onu yaşadığını sandın...
Ben ise onu,
İçimde bir dua gibi taşıdım.
Kavuşmak istedim.kandım

Çünkü bazı insanlar
Hayatımıza eş olmak için değil,
Kalbimize ayna olmak için gelir.
Benim payıma düşen sensiz kalmak değil...
Sana rağmen
Sevgiyi eksiltmeden sevebilmekti.

Ve anladım ki;
İnsanı büyüten,kavuştuğu kişi değil...
Kavuşamayacağını bile bile kalbini kirletmeyen sevgisidir.
Uzaktanda çok güzelsın hırçın sevdiğim

Evrim