Evler Şiiri - Muhsin Yener

Evler de insan gibidir, bir ömür taşır içinde; Bir kahkaha saklıdır suskun pencere dibinde.

Duvarlarında sırların gölgesi gezinirken, Bir çocuk sesi kalmıştır yılların derinliğinde.

Kapılar kapanır bir gün, yollar uzaklaşır evden, Perdeler solup gider, ışık çekilir pencereden.

Sanırlar ki terk edilmiştir, ölmüştür o yuva artık; Oysa her tuğlasında bir kalp çarpar sessiz sessiz.

Çatı çöker, boya dökülür, bahçe yabana karışır, Fakat yaşanmış zamanın izi toprağa yapışır.

Çünkü ev dediğin taş değil, kireç değil, duvar değil; İçinde biriken ömürdür, silinmeyen hatıra değil.

Boş kalan duvarlarda ömürden izler saklıdır,
Her köşede bir hatıra, sessizce yankılanır.