Eşyada Mana Yok Şiiri - Kasım Kobakçı

Eşyada mana yok,
Yalan suret pek çok,
Kalbe saplanmış ok,
Varlığın salt mutlak,
Gerisi çöl, kurak.
*
Söylenen her bir söz,
Aslında tektir öz,
Perdeyi yırttı göz,
Sadece O'na bak.
*
Silinmiş yoldan iz,
Aşikar olmuş giz,
Kalmadı bende biz,
Dünya fani ve dar,
Bir tek Yaradan var.
*
Savrulsun hep o toz,
Maddenin aslı yoz,
Düzenler oldu boz,
Her şey O'na akar.
*
Çıkıyor bakır ses,
Tutulsun her nefes,
Yıkılsın boş kafes,
Kalmadı başka yön,
Serapta artık sön.
*
Yükselsin göğe tin,
Sessizliğe sen sin,
Parçalansın o bin,
Sadece Bir'e dön.
*
Hevesler artık boş,
Düşte adımlar loş,
Git içeriye koş,
Açılsın orda sır,
Sen zincirini kır.
*
Değersiz eski çul,
İkilikteki pul,
Tevhide erer kul,
Susar koca asır.
*
Yakında biter son,
Katılaşsın hep don,
Ağırdır soğuk ton,
İkiliği git yık,
Katıdır madde sık.
*
Yuttu her şeyi ham,
Eridi bitti gam,
Dolular oldu tam,
Bir kapısından çık.