puslu mevsimler haylıyor beni
kollarıma dolanan bir mısra bu yalnızlık
tuttuğu benim kalbim, kaçırdığı çocukluğum
neye sığınsa burnunda hep aynı dünya korkusu
hayır anne adımı kimse eskitmiyor
duruşum senin dağın toprağında gürüldeyen
marifetsiz bir yaşamak arzuluyor son kez gelincikler
güneş doğacak bak, bak kemiklerim eriyor
fıtratına dilendim sol yanım saklamıyor
dervişin dört döndüğü bu suyu aramak rüyası
uğultulu tepeleri işlediğimiz geceydi hatırlıyorum
dokuzu geçerdi çok, saat uykuyu vururdu.
hoca bitti derdi biterdi misketlerim
dökülürdü odalardan bir sırra varmak için
ağrı arayan başım vardı dağ gibi zincirlenen
derdimi demeseydim elbet beni vururdu.
(Dergah Dergisi 379. Sayısı)
Kayıt Tarihi : 15.5.2023 21:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!