Eşkiya Şiiri - Fruze Özge

yalnızlığı avuçlarıma aldım , ter koktuk ikimiz birden
öptüm kokladım kırlangıç kanatlarını
mordum
yeşile döndüm senin için.

gövdemde şehir eşkiyaları saklandı, 
kırıldı çınar ağacı
sesini özlemeye kalktım
sarılmaya yeltendim dudaklarına
üşenmedim kirpiklerini saydım tek tek
seni sevmek gibi bir gaf yaptım
ayıptın
günahtın
haramdın bana
geç kalmışlığın en mahrem tarafıydın...

sen uzayıp giden kalabalıkta  kayboldun mesela
denizde boğuldun
suya küstün
ben ot bahçelerinde büyüyen çiçekler büyüttüm içimde
aynı yağmurda ıslandık
aynı sokaklardan geçtik
aynı gökyüzüne baktık..

üşenmedim istanbul'dan bursaya geldim
senin için
merak ettim işte
inegöl senin neyin   oluyor
mudanya neyin..

yüzünü ezberledim yıllarca,
yıllarca aynı çizgilerin etrafında
döndüm durdum
bildiğim tek kiblem sendin çünkü
zamansa  senden geriye çekilmiş bir imge gibi ..

yıllarca sen orda ben bu boşlukta
neyi sevdiğimi bilmeden
neye alıştığımı bilmeden
yüzünde kaç kayboluş kaç dirilişin hükmü varsa
yetindim  ordaki lodasla..
yağ istedim işte
bir kere, bir kere de  olsa benim üstüme..

sokaklar ışığını yitirirse dedim
sehrin  arka caddeleri  gömülürse  aynı dizeye
benim kalbim, senin kalbin
onların kalbi gibi işte
yenilirsek
geç kalırsak eğer
ışıklar sönsün biz dönmeden önce
istiyorum ki, bir ünlem bul bana şimdi

bütün o soru işaretlerini yutacak bir ünlem
bul bu şiire
ben yine müjgan olarak kalmak istiyorum
tanrı yalnız senin gözlerini
affetmesin.