Eskimeyen dostuma . Şiiri - Can Elif

şiir yazdırma demiştim:..
dağılma diye yalvardım göğüne...

sevgili yorgun yüreğinle , söyle bana,
Kim öğretti kendini unutmayı sana?
Herkesin yarasına merhem olmuşsun,
Kendi kanayan yerlerini kim sordu sana?

Başkalarının baharında çiçek açmışsın,
Kendi kışında yapayalnız kalmışsın.
Herkese bir parça umut dağıtırken,
Kendi umutlarını sessizce yakmışsın.

Ama bil ki güzel yüreklim...
Her giden senden bir parça alamaz.
Her hançer kalbinde sonsuza dek kalmaz,
Her kışın ardından bir bahar uyanmaz mı biraz?

Her vefasızın yükünü alma boynuna.
Sen kimsenin mezarına çiçek olmak için
Kendi ömrünü gömme toprağın koynuna.

Sen kendi mezarına gömülme,
Kırılmış dallarından yeniden yeşer.
Seni solduranlara inat,
İçindeki son çiçeği de sen besle.

Ben bilirim, senin de özlemlerin var,
Bir kapı sesinde irkilen yüreğin…
Belki hâlâ bir çift gözü arar uzaklarda,
Belki de hiç gelmeyecek birini beklersin.

Ne naif bir yürek taşımışsın içinde,
Kırıldıkça bile incitmemişsin kimseyi.
Bir gün biri de senin için kalsın istemişsin,
Kimseye söylemeden, sessizce, derinden…

Madem bu dünya çok gördü sana baharı,
Sen yine de yeşert içinde kalan yarınları.
Her özlem bir sızı, her bekleyiş bir yara,
Ama hiçbir gece hükmedemez sonsuza kadar.

Ve bir gün dönüp bakarsan ardına,
Gözyaşların çiçek açsın geçtiğin yollarda.
Seni yaralayan her hatıra susup kalsın,
Yüreğin, kendi huzuruna kavuşsun sonunda.

Ve unutma; ey güzel yürek,

Sen bu dünyada herkese yuva olmuşsun;
Bir tek kendine gurbet kalma…