İnsan cesedi kokuyor evimin temelleri
kim bilir kaç yüz insana mezar oldu dans ettiğim evin toprağı
içimdeki sevinç eksik
hiçliğime duyduğum hayranlık
aydınlık odanın kapısı aralık
fareler eşikte
suratıma bakıp bakıp kaçıyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta