Kimi sever insan?
Uzaktaki,
Eskitemediğini...
Eksiltemeden yürekten,
Üç günde sev-e-mediğini...
Kim icat etti seni böyle yurtsuzken ben?
Çalınmış atlar gibi hırçın atıyor kalbim
Sen narların apansız çatladığı mevsimsin
Saatleri ayarlamadan sevmeli seni
Kıyamda kıyıldı nikahı kıyametin
Kimse kim? Var mı önemi vekâletin?
Yoldan çekilmiş nöbetteki şeytan
Yer gök; kana bulanmışken, doymayan insan...
Aması yok, âmâsı çok karanlığın
Korkuna konar kasvet
Kurda Kurt Kuzuya kanat kesersin
Ahın ağlar atın aşar arazını
Kolun kırık kör karanlık kanarsın
Kuma, kumar, kusar
Uyum, uyma, umar
Mânâ, marifet, ol medar
Aşk, asuman, ağlar
Ravza, rüştüne, renktir
Anlamını yitirdi zaman içinde sen olmayınca
Akrep ile yelkovan arasındayım
Geçmiyor zaman, içimden geçse de hiç durmadan
Kusura bakma, kusur arayanda
Seni bulmak gibi bir kusurum yok
İçimde olmanın rehaveti üstümde
Ellerimi nereye koysam bir yabancının kusursuz cinayeti
Umut, demiştim, sinsi bir paspas kapı eşiğinde
Gelenin gidenin ayak sildiği çamurlu masumiyet
Bizden zayi, ziyası hiçliğinde kifaye
Gölgemi kiraladım dünkü gazetelerin üçüncü sayfasına
Gel ey masal kuşu, gel ey göklerin kızı,
Hangi fırtına kopardı kanatlarını?
Güneşin altın teliyle saralım yaranı
Ateşe vermek için ömrümün ayazını
Ağlama göklerin kızı, sil gözün yaşını,
Mat ettin beni, şah damarımda
Ruh bedenden uzak, akıl firarda
Cümle devrik, urgan yağlı,
Ben yitik sevda...
Sen ömrümden çekilen sehpa
Olduğunda, olduramadığın yar(a)
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!