Erdinç Adıgüzel Şiirleri - Şair Erdinç A ...

Yarım kalan şu ömründe
Yaşadığın aşkın hakkını veremesende
Biliyorum ki
Sensiz geçen günlerin acısını çekiyor
Geride bıraktığın yaşanmışlıkların
Revamıydı bu sonunu bilmediğin hüzünlere

Bazı kelimeler vardır, savrukça
Ağızdan çıktığı gibi yalın söylenir
Acımasızca ve bir o kadarda yıkıcı
Bazı kelimeler vardır, hoyratça
Hep onun için yazıldı sanılır ve rahatça söylenir
Bazı kelimeler vardır sevecen

Akşam üstüne gelirken bulutlarla birlik olup
Sis pus ve bir o kadarda sıkıcı üstünde
Bir türlü haykıramaz bunca sessizlik
Birde avuçlarında yorgunluğun son randesi
Tutamazsın elinden acır için
Bitsin uyansın dersin

Dalsam da Unutsam da bir ağır sızı hatırlatıyor ya seni bana
Öylesine soruyorum kendime inat.
İşte tam buramda ağır aksak özleminin acısı var
Hasretim sol yanımda sinsi bir tuzak
Yolumun sonunda garip bir his var, anlasan böyle aslında
Ve hesap soracak şehrin yalnızlığı sensizliğin her anını

Yoruldum artık bu hayattan
Yoruldum kuşkulu bakışlarla bana bakan kendimden
ve yoruldum hakikatların önüme gelmesinden
özlüyorum değer verdiklerimi
olmuyor nereye gider böyle
bilmiyorum

Öyle düşlerim var ki bilmediğin
Sormaya çekindiğin, anlarda bile
Anlatmaya başlarım
Derdim sadece bunlar olsa elbet ilk sana söylerim
Anlamışsındır şarkılar mırıldanırım kızdığımda
Öfkemi suratıma gülerek dizginlerim

Çok şey öğrendim anlamsızca geçirdiğim onca zamandan
Yolda yürürken tanımadığım insanlara bile selam vermeyi
Hiç etrafıma bakmazdım yürürdüm, oysa
Yol boyunca umarsızca gülümserdim boş kaldırımlara
İlk kez arkamı dönmedim yürüdüm nedense
Gerçek ile yalan arasında nefes alamadım,durdum.

Belirgin bir pişmanlık yansıması
Dahası inanmış avuntu var gözlerimde.
Gözüm hep aynada yakarışlarım da gizli aslında
Düğümlenmiş kelimeler var tam şuramda çıkmıyor saklı dünyamda
Yarı belirgin bakışlarımda kah bir kelime çıkıyor yada...
Gözüm aynada bana bakan baş kaldırışlarda

Yaz bitimiydi her yer toz duman
Hepimiz başak gibi dimdik insanlardık rüzgara inat
Şimdilerde sorsan beni kimse tanımaz
Bizim sokağın sonunda koşmakla bitmez yollar vardı
Dahası kafanı gökyüzüne kaldırdığında kocaman apartmanlar
Ah bir dili çözülse anlatsa

Bunca acının tarifi yoktu insanlar için
Hesabını soran pek yok bu şehirde
Burası benim yaşadığım şehirde
Kim bilir cevap yok senin düşündüğün yerlerde
Çok uzun yıllar oldu diye diye
Artık şiir yazmıyor bu yanım