Engin Topkan Şiirleri - Şair Engin Topkan

SONE-L: TÂĞÛT

Sınırı aşan her güç, tuğyan olup çağlıyor;
Hakka asi olanlar, kula ümit bağlıyor.
Tâğût denen karanlık, kula zulmet getirir;
Kalpteki saf inancı, sinsice yer bitirir.

Çökünce karanlık odama sessiz,
Duvarlar fısıldar eski bir yası.
Uzanır gölgeler yorgun ve izsiz,
Başlar bu odada ruhun kavgası.

Sığınak ararken yanan bu cana,

Akıyor zaman kendi yolunda,
Bir nefes gibi ansızın gelen.
Gelecek gizli saatin solunda;
Hayattır bize en son hükmeden.

Anın koynunda planlar solar,

Mürekkep kurudu, kâğıtlar beyaz;
Kelimeler sustu, çekildi dile.
İçimde biriken o sonsuz ayaz,
Dökülmez satıra, dönüşmez fiille.

Tek başına masada duran bir kitap,

Baktıkça sırrına o eski camın,
Mazinin külleri savrulur yele.
Gözümde gölgesi biten akşamın,
Ömür bir yaprakmış kapılmış sele.

Gümüş bir levhada kırılan ışık,

Gökyüzü masmavi, ufkum çok geniş;
Lakin bu kuşların kanadı kırık.
Uçmak istesem de yollar direniş;
İçimde büyüyen sessiz hıçkırık...

Kafes demirdendir, kapı kilitli;

Sonsuzluk yurdunda eridi gölgeler,
Ne bir dün kaldı bak ne gelecek bir an.
Sırrın kapısını araladı eller;
Burada kaybolur o devasa zaman.

Benlik duvarları yıkıldı derinden,

Zamanın bittiği o son sınırda,
Oturdum, seyrettim fânî dünyayı.
Kimi bir rüyada, kimi kahırda;
İnsanlar unuttu derin mecrayı.

Aşağıda hayat akar sel gibi,

Bilinmez menzilde yeni bir gün başlar;
Beden esir kaldı, ruhum hür şimdi.
Taşlaşmış mezarlar, geri kalışlar...
Aç kapını sonsuz evrene şimdi!

Yıldızlar içinde yürür sessizce,

Doğuyor en sonunda ötenin güneşi;
Bu öyle güneş ki ne yakar ne söner.
Bulunmaz dünyada onun bir tek eşi;
Onu gören ruhlar hep nuruna döner.

Aydınlanır birden karanlık dehlizler;